HSP en Migraine
Je bent inmiddels 40 en een beetje, en je hebt eigenlijk een prima leven. Alles gaat zoals je had gehoopt, je bent happy, je kunt goed omgaan met je (hoog)sensitiviteit, maar er is een ding wat continu als een donkere wolk boven je hoofd hangt, en dat zijn
MIGRAINEAANVALLEN
Rond je cyclus kun je er bijna je klok op gelijk zetten, maar voor de rest zijn het echt letterlijk:
Aanvallen.
Vanuit het niets.
Die je (vaak) platleggen.
Vanuit het niets.
Die je (vaak) platleggen.
Bij elke uitnodiging die op de mat valt,
Belangrijke momenten op je werk,
Zodra je op vakantie gaat,
Alle leuke dingen waar jij je op verheugd
Belangrijke momenten op je werk,
Zodra je op vakantie gaat,
Alle leuke dingen waar jij je op verheugd
Bekruipt je altijd de angst:
Als ik maar geen migraineaanval krijg!
En als ik er een krijg, hoop ik dat mijn medicijnen aanslaan en ik niet weer in bed beland!
Als ik maar geen migraineaanval krijg!
En als ik er een krijg, hoop ik dat mijn medicijnen aanslaan en ik niet weer in bed beland!
Heb jij dat ook?
In elke tas zitten triptanen en andere medicijnen en hulpmiddelen.
Je gaat echt nooit de deur uit zonder je zonnebril, rain or shine. En een flesje water. Geheel voorbereid stap jij de deur uit.
Je lijdt meestal in stilte. Want als je toe gaat geven aan elke aanval, heb je helemaal geen leven meer. Dan lig je voor je gevoel alleen nog maar plat. Dus je sleept je vaak tijdens een aanval toch naar je werk en afspraken, dwars door de pijn heen. Tenzij het echt niet anders kan, maar dan moet het wel héél erg zijn.
Je stuit vaak op onbegrip en goedbedoelde adviezen, je wilt mensen niet voor hun hoofd stoten, maar het is niet ‘maar een hoofdpijntje’ of ‘net als bij hun tante Toos’.
Je hebt je ‘niet weer te druk gemaakt’ of ‘iets verkeerds gegeten’ en het gaat niet over met een aspirientje.
En Je bent zeker niet ‘overgevoelig’ je bent (hoog)sensitief, en dat is iets heel anders (en by the way, dat heb je helemaal onder de knie).
Je gaat echt nooit de deur uit zonder je zonnebril, rain or shine. En een flesje water. Geheel voorbereid stap jij de deur uit.
Je lijdt meestal in stilte. Want als je toe gaat geven aan elke aanval, heb je helemaal geen leven meer. Dan lig je voor je gevoel alleen nog maar plat. Dus je sleept je vaak tijdens een aanval toch naar je werk en afspraken, dwars door de pijn heen. Tenzij het echt niet anders kan, maar dan moet het wel héél erg zijn.
Je stuit vaak op onbegrip en goedbedoelde adviezen, je wilt mensen niet voor hun hoofd stoten, maar het is niet ‘maar een hoofdpijntje’ of ‘net als bij hun tante Toos’.
Je hebt je ‘niet weer te druk gemaakt’ of ‘iets verkeerds gegeten’ en het gaat niet over met een aspirientje.
En Je bent zeker niet ‘overgevoelig’ je bent (hoog)sensitief, en dat is iets heel anders (en by the way, dat heb je helemaal onder de knie).
You are hanging on for dear life, je probeert zo goed en kwaad als het kan te genieten van je leven, maar die verdomde aanvallen verpesten het keer op keer.
En het lijkt wel, nu je in een leeftijd komt waar je hormonen meer gaan schommelen, of de aanvallen grilliger worden, onvoorspelbaarder, anders reageren op je medicatie.
En het lijkt wel, nu je in een leeftijd komt waar je hormonen meer gaan schommelen, of de aanvallen grilliger worden, onvoorspelbaarder, anders reageren op je medicatie.
Je merkt dat de angst om een aanval te krijgen eigenlijk altijd op de achtergrond aanwezig is en dat dit jou steeds meer belemmert. Je bent bang dat als dit zo doorgaat, jouw wereld steeds kleiner en kleiner wordt en alleen nog maar bestaat uit angstvallig alles doen om aanvallen te voorkomen, aanvallen uit te zitten en hopen op het beste, en dat is niet hoe jij jouw toekomst had voorgesteld.
